A Mina da Parxubeira, também conhecida como Dolmen de Corveira, é uma anta situada na freguesia de Eirón , em Mazaricos , no lugar conhecido como Estivada Lha Vê e datada entre o IV e III milénios a.C. Integra-se na necrópole de Sotorraño-Parxubeira-Portocoiro.
O corredor, pequeno, está orientado cara o lês-te; a câmara é poligonal e falta a lousa que a cobría, assim como as chantas do lado sul. Ao todo conserva treze esteos, seis na câmara e sete no corredor. A mámoa teve um diámetro dentre 19 e 22 m. e contava com uma coiraza de pedras.
No seu interior encontrou-se um enxoval consistente em láminas de sílex, uma ponta de flecha, anacos de cerâmica campaniforme , quatro estelas antropomórficas de gneis granítico e uns pequenos ídolos de coios, um deles com decoración baseada em incisións, chamados betilos, todo o qual se encontra no Museu Arqueológico da Corunha. As estelas e os betilos estavam chantados verticalmente face ao corredor de entrada, justo na periferia, mas não em vista dos vivos. É possível que se colocassem para proteger o morto como materialización simbólica da divindade da morte.